Fedde le Grand (Utrecht, 7 september 1977) is een Nederlands diskjockey.

Op jonge leeftijd begon hij met zijn eigen drive-in show en als DJ in plaatselijke clubs in zijn geboortestad. Zijn kunsten bleven niet onopgemerkt en Fedde le Grand werd uiteindelijk gevraagd als DJ in De Danssalon in Eindhoven. Vele grote clubs in Nederland en daar buiten volgden.

Le Grand is regelmatig te gast in het TROS-dansprogramma Ministry of Beats op radio 3FM. Hij scoorde in 2006 een grote hit met Put your hands up 4 Detroit. De single wist in week 45 van dat jaar de eerste plaats in de UK Singles Chart te behalen. Hierdoor steeg zijn populariteit snel en mocht en hij al verschillende remixen maken van onder andere Robbie Williams. Rapgroep D12 uit Detroit waren ook onder de indruk van Le Grand. Zij maakten een speciale versie van Put your hands up 4 Detroit, die in januari 2007 uitkwam.

In 2006 trad Le Grand op, op het dance feest Sensation White. Dit jaar zal hij weer verschijnen op dit dancefeest.

Begin 2007 bereikte Le Grand opnieuw de top 10 in de UK Singles Chart, dit keer met The creeps vs. Camille Jones. In Nederland kwam de plaat niet verder dan plaats 18.

Op 7 juli 2007 draaide Le Grand het thema ('anthem') van Live Earth, 'Mirror 070707', in Amsterdam.

Bob Sinclar (Parijs, 10 mei 1969), echte naam Christophe Le Friant, is een Frans producer, dj, remixer en mede-eigenaar (met DJ Yellow) van het platenlabel Yellow Productions.

Sinclar begon als dj in 1986, toen hij slechts 18 jaar oud was, gespecialiseerd in funk en hiphop, onder de naam Chris The French Kiss. Zijn eerste club hit was Gym & Tonic, een samenwerking met Thomas Bangalter van Daft Punk, met illegaal genomen stemmen van een Jane Fonda fitness band.

De naam Bob Sinclar is gebaseerd op een karakter van Philippe de Broca's film Le Magnifique.

Sinclar is bekend vanwege het populair maken van de "Franse smaak" van house, met stevig gebruik van samples en gefilterd disco strings. Zijn nummer Feel for you, een ode aan de Franse musicus Cerrone, van zijn tweede album Champs Elysées, behaalde de negende plaats in de Engelse hitlijst. Op de track Darlin' werkte hij samen met zanger James "D-Train" Williams.

Sinclar heeft ook gewerkt onder verschillende pseudoniemen. Onder de aliases The Mighty Bop en Reminiscence Quartet maakte hij hiphop- en acid jazz-platen. Hij creëerde ook het Africanism All Stars project, waar een aantal artiesten gezamenlijk house muziek produceren in combinatie met latin, jazz, african en tribal smaken.

Zijn grootste succes kwam eind 2005 met de nummer 2-hit Love Generation die hij samen met Gary Pine uit had gebracht, waarmee hij op nummer 41 van de lijst van succesvolste hits in de Nederlandse Top 40 allertijden belandde. In de Vlaamse Ultratop 50 stond Love Generation met 39 weken erg lang genoteerd. Alleen Rood stond nog langer genoteerd (46 weken) in de geschiedenis van de hitlijst. Na het succes van Love Generation was Bob Sinclar ook nog succesvol met de nummers World, hold on (Children of the Sky) en Rock This Party (Everybody Dance Now) (samen met Cutee-B).

In november 2006 kwam de single Tennessee feat. Farrell Lennon uit.

De nieuwste single van Sinclar is "Sound of Freedom" van het gelijknamige album dat in mei 2007 verschijnt. Sound of Freedom bevat samples van "Everybody's Free" van Rozalla en vocals van Dollarman en Gary Pine, die we nog kennen van de single Love Generation

Erkenning voor zijn werk kreeg Bob Sinclar op 14 oktober 2006 met de Belgische TMF-award Best Dance International. Hij werd verkozen uit een selectie met onder andere DJ Tiësto.

The Prodigy is een Britse dance-act. The Prodigy is een van de succesvolste acts die de dansmuziek van de jaren '90 van de twintigste eeuw hebben voortgebracht. De grote man achter The Prodigy is Liam Howlett (1971). Muzikaal gezien is hij het brein en de leider van de groep. Op het podium wordt hij vergezeld door MC Maxim Reality (1967) en zanger/danser Keith Flint (1969). Een van de sterkste punten van The Prodigy is dat ze vanwege hun performance opvallen en door hun punkattitude ook een rockpubliek bereiken. Bekende nummers van hen zijn Out of Space, Smack My Bitch Up, Voodoo People, No Good en Firestarter.

De basis voor The Prodigy werd gelegd in Essex toen Liam Howlett een 10-track demo produceerde met de intentie een platencontract te krijgen. Hij was een student aan het conservatorium die in zijn vrije tijd raves bezocht. De A & R afdeling van XL-Recordings bood The Prodigy een contract aan. De What Evil Lurks EP volgde in 1991. De EP bevat ook de track Android die een van hun meest geliefde platen werd. Als live-act wil Liam echter onderscheiden en daarom trok hij voor op het podium Maxim Reality (Keith Palmer), Keith Flint en Leeroy Thornhill (1969) aan.

De single "Charly", die 6 maanden later uitkwam, werd een hit in Groot-Brittannië. The Prodigy werd een geliefde act op raves. Toch had het zijn keerzijde. De sample van een kinderstem werd als debilisering van het ravegenre gezien. De meeste ravers trokken zich er echter weinig van aan. Het debuutalbum "The Prodigy Experience" kwam uit in het najaar van 1992. Het was het eerste echte rave album, waar toen nog niet veel toekomst in werd gezien. Het album had nog enkele singles waarvan Out of Space ook de doorbraak in Nederland en België werd.

The Prodigy's volgende album, in 1994, was "Music for the Jilted Generation", wat een grote hit werd in Groot-Brittannië en werd genomineerd voor "the Mercury Music Prize". Het geluid was donkerder en dieper en distantieerde zich van het ravegeluid. Naast harde en snelle dancetracks stonden er ook enkele experimentele atmosferische tracks op. Het meest bekend werden de nummers No Good (Start the Dance) en Voodoo People. Het album zette zich af tegen de autoriteiten die het raven aan banden wilden leggen. Het boekje bevat een sfeerimpressie van een raver die een hangbrug wil doorsnijden terwijl hij zijn middelvinger opsteekt naar de politie die vanuit een grauwe industriestad toekijkt.

Het volgende album, getiteld "The Fat of the Land", gaf de band een positie als een van de meest internationale populaire en beroemde dance-acts. De totstandkoming ervan ging echter erg moeizaam. De eerste voorbode van het album was de succesvolle single Firestarter in het voorjaar van 1996. Intussen veranderde het uiterlijk van The Prodigy naar een meer punkachtige. De single Mindfields werd uitgesteld vanwege het moeilijke verloop van de productie. In de zomer van 1997 verscheen het derde album uiteindelijk. Het kwam binnen op nummer 1 in de Nederlandse, Britse en Amerikaanse hitlijsten. De single, maar vooral de videoclip van Smack My Bitch Up veroorzaakte een rel vanwege het extreme geweld. Toen in 1998 de tournee was afgelopen, kondigden de leden aan een tijdje uit elkaar te gaan om zich te richten op solo-activiteiten.

In 1999 kwam het volgende album uit; "Dirtchamber Sessions Volume 1". Dit album, eigenlijk solo werk van Howlett, werd een heel andere dan de vorige albums met rond de 50 tracks. Toen Howlett een set draaide in de "Mary-Anne Hobbs's Breezeblock show" op "UK radio station Radio 1" begonnen kopieën te rouleren in Engeland en om dit te stoppen kwam uiteindelijk de uitgebreide versie van de Breezeblock mix uit.

Solo-projecten
Maxim Reality debuteerde in 2000 met Hell's Kitchen, een plaat die matig werd ontvangen. De single Carmen Queasy werd echter wel een hit, vooral door de gastbijdrage van Skin, de zangeres van Skunk Anansie. Leeroy verliet later dat jaar de groep. Het is dan een korte tijd onduidelijk of The Prodigy nog bestaat en wie daarin zitten. De aankondiging van een nieuw album gaf duidelijkheid. Leeroy debuteerde een jaar later met Beyond All Reasonable Doubt onder de naam Flightcrank.

In 2001 kwam The Prodigy weer bij elkaar. Dit keer zonder Leeroy, die de band verliet. Liam, Maxim en Keith pakten de draad weer op voor het Lowlands festival. In 2002, na een pauze van het toeren en het opnemen, kwam de single "Baby's Got a Temper" uit. De single, waarin een sample voorkomt uit Firestarter. De opnamen bleven moeizaam gaan en de release van een nieuw album werd talloze malen uitgesteld. Liam besloot al zijn gemaakte werk weg te gooien en opnieuw te beginnen. Zonder Keith en Maxim nam hij Always outnumbered, Never Outgunned op dat in de zomer van 2004 eindelijk uitkomt. Het genre van dit album is meer in de richting van de electropunk die dan populair is. Voor de tour die op het uitbrengen van het album volgde, werd Leeroy terug aangesproken de live-act voort te zetten.

In 2005 komt het overzicht van 15 jaar Prodigy uit op Their Law: The Singles. Op een single verschijnen remixen van oude Prodigy hits door de Audio Bullys, Pendulum en Sub Focus, nieuwe artiesten die allen door The Prodigy zeggen te zijn geïnspireerd. Vooral de Pendulum remix van "Voodoo People" wordt goed ontvangen.

In januari 2006 is Liam Howlett begonnen met de opnames van een vijfde Prodigy album in een studio in Londen.

Tiësto (Breda, 17 januari 1969) is de artiestennaam van Tijs Michiel Verwest, de bekendste Nederlandse top-DJ die veel optreedt op grote dance-evenementen. Hij wordt beschouwd als één van de beste internationale DJ's. Tevens is hij meerdere malen verkozen tot beste DJ ter wereld.

Muziek is altijd de grote liefde geweest van Tiësto. Op jonge leeftijd en luisterde hij naar shows als de Soul Show en de Ben Liebrand’s Mix Show. Vanaf dat moment was het ook zijn passie om platen te draaien en te mixen.

In de periode 1984 tot 1992 draaide Tijs oude discoplaten op studentenfeesten en tijdens drive-inshows. In die tijd dacht hij nog niet dat hij zijn geld zou kunnen verdienen als DJ. Ook begon hij Hardcore house te draaien. Maar zijn liefde voor muziek ging al uit naar Trance.

Vanaf 1988, toen hij negentien was, stond hij achter de draaitafels in discotheken te Breda (De Spock) en omstreken, drie avonden in de week. Wat later ging hij in een platenzaak werken. Hij probeerde eigen werk te promoten en stuurde veel tapes naar bekendere deejays, clubs en organisaties. Het wilde niet echt lukken.

Begin jaren 90 had Tiësto al de ambitie te gaan produceren. Alleen zag hij in dat hij dit niet kon. Hij kocht enkele samplers en computerprogramma’s, en ging vervolgens hard aan de slag. Maar dat lukte niet helemaal. Toen besloot hij samen te gaan werken met verscheidene DJ's. In 1995 verscheen Tiësto's eerste mix-cd Forbidden Paradise 3. Zijn bekendheid groeide daarop in de dancescene.

Eind 1997 richtte Tiësto samen met Arny Bink zijn eigen Black Hole Recordings label op, waar o.a. zijn populaire en wereldwijd bekende Magik., Space Age, In Search of Sunrise en Nyana mix-compilatie series op werden uitgebracht. Black Hole was tevens verantwoordelijk voor de uitgave van series van DJ’s als Ferry Corsten, Cosmic Gate, Johan Gielen en Armin van Buuren. Een van de grote successeries was In Trance We Trust.

De eerste mix-cd van DJ Tiësto, Magik, Vol. 1: First Flight, kwam uit in 1997. Dit label groeide snel uit z’n voegen, wat reden was voor Tiësto om een sub-label in het leven te roepen genaamd Magik Muzik. Dit is in feite zijn eigen project geworden, met klassiekers als Flight 643, het album In My Memory en nummers van Umek, Mark Norman en Mojado.

De volgende jaren werd Tiësto steeds bekender. Zijn optreden tijdens Innercity, 20 februari 1999, wordt algemeen gezien als dé doorbraak voor het grote publiek. In de Verenigde Staten debuteerde hij met het album Summerbreeze, waarvan de remix van Delirium’s Silence een wereldwijd succes zou betekenen.

Op 27 februari 2002 kreeg hij tijdens het Nederlands Muziekfeest te Amsterdam de Zilveren Harp uitgereikt. Op 3 juli 2002 werd Tiësto in Londen door DanceStar uitgeroepen tot beste club-dj ter wereld.

In 2002 wist Tiësto bij de verkiezingen van 's werelds beste 100 DJ's, volgens het toonaangevende Britse blad DJ Magazine, de eerste plaats over te nemen van de Brit John Digweed. Het jaar daarop verdedigde hij deze positie met succes.

Zaterdag 11 januari 2003 kreeg Tiësto tijdens het Noorderslag Festival in Groningen de jaarlijkse Popprijs uitgereikt. Ook kreeg hij in april een TMF Award in de categorie Beste Nationale Dance-act en Beste Nationale DJ. Op 20 september van dat jaar vond op de Grote Markt te Breda de officiële wereldpremière plaats van de DVD Tiësto In Concert.

2004 zou Tiësto vele hoogtepunten bezorgen. Zo had hij als internationaal DJ de primeur om voor een vol Gelredome in Arnhem twee solo-concerten te geven. Later volgde ook een concert voor meer dan 20 000 mensen in de Ethias Arena in Hasselt. Op 20 mei 2004 werd Tiësto benoemd tot Officier in de Orde van Oranje Nassau. Dezelfde dag kwam zijn album Just Be uit. Op 13 augustus 2004 was hij in Athene de eerste DJ die de Olympische Spelen muzikaal mocht openen. In oktober van datzelfde jaar brengt hij het album Parade of The Athletes uit, waarop de muziek van de openingsceremonie te horen is. Op 28 oktober 2004 werd hij voor de derde achtereenvolgende keer uitgroepen tot 's werelds beste DJ. In 2005 zou deze plaats worden afgestaan aan de Duitse DJ Paul Van Dyk. Op 1 april 2005 won Tiësto 3 TMF Awards: Radio 538 Best Single Award, zoals gewoonlijk een award voor Best Dance en de Lifetime Achievement Award. Op 1 oktober 2005 won Tiësto zijn 4e TMF Award: Beste DJ Internationaal in België.

Op 10 juni 2006 gaf Tiësto een gratis openluchtconcert op een ponton op de Maas in Rotterdam. Het concert werd gehouden in het kader van de Volvo Ocean Race, waarvan Rotterdam op dat moment etappeplaats was. Op 21 september 2006 werd bekend gemaakt dat Tiësto werd opgenomen in een ziekenhuis vanwege een ontsteking in zijn hartzakje (pericarditis). Hij lag sinds 19 september 2006 in het ziekenhuis. Op 21 september werd hij weer ontslagen uit het ziekenhuis. Op 13 oktober 2006 won Tiësto de TMF Award voor Beste DJ in Nederland en gaf hij tijdens de uitreikingsshow een verrassingsoptreden met de Blue Man Group. 1 dag later, op 14 oktober 2006 won hij de Totally TMF Award for Outstanding Achievement in Music, in België dit keer. Op 22 oktober 2006 trad Tiësto na lange tijd weer op in een Nederlandse club (Paradiso) op het Amsterdam Dance Event. Op 25 oktober 2006 maakte DJ Magazine de uitslag van de 2006 DJ Poll bekend, waarin Tiësto op een 3e plaats eindigde. Dit ondanks Tiesto had opgeroepen om op jonger aanstormend talent te stemmen.

Vanaf 6 april 2007 zal Tijs elke vrijdagavond van 22:00 tot 24:00 uur het programma Club Life (aanvankelijk Club Nouveau) op Radio 538 presenteren. Ook krijgt hij een item in het wekelijkse danceprogramma Dance Department van de zender.

Op 19 mei 2007 gaf Tiësto het kick-off concert van zijn nieuwe wereldtournee Elements Of Life in de Ethias Arena in Hasselt voor meer dan 20000 mensen. In 2004 trad hij ook al op in de Ethias Arena. Op 2 juni 2007 gaf Thijs wederom een concert in het Gelredome. Aanvankelijk was de bedoeling dat ook op donderdag 31 mei en vrijdag 1 juni een show zou plaatsvinden, maar deze werden in april alsnog afgezegd.

Het vermogen van Tiësto wordt volgens het blad Quote geschat op 18 miljoen euro. Hij is daarmee één van de rijkste Nederlanders onder de 40 jaar.